Roger de Neef

Over *Het boek van de roos en het zout*

….De Neef bevraagt het woord en zijn clichématige betekenissen. Het deed me herhaaldelijk denken aan de manier waarop Dirk van Bastelaere in Hartswedervaren het romantisch geijkte beeld van het hart ontdoet van zijn vastgeroeste betekenissen en met nieuwe oplaadt. Zo is een roos in De Neefs bundel ook veel meer dan een hardleers symbool van de liefde. Zo beschouwt hij de woorden roos en zout als lege plekken die hij taalbewust - speels en ernstig, bevlogen en nuchter, en met een gevoel voor stijlbreuken- invult met particuliere betekenissen. Op die manier beveelt de dichter zijn plaats in een wereld van gewone omgangstaal. Maar niet alleen het woord als dusdanig wordt voortdurend bevraagd. Er zijn nog constanten in het dichtwerk. Het ik blijkt net als vroeger weer een naam voor vele ikken, en dat facettenoog van het peilende ik wordt vooral stilistisch vertaald. (…) De Neef is en blijft een oeuvre bouwer, die geduldig weeft aan zijn web van betekenissen. Hij doet dat ook nu weer met een rijke schakering van stijlfiguren en tonen. Daarom, én omdat de dichter zich in deze bundel een meester van de bedrieglijke eenvoud toont, heeft De Neefs poëzie van ontheiliging en onthechting een heel eigen plaats in de hedendaagse poëzie verworven. Yves t’Sjoen in De Standaard der Letteren, donderdag 7 november 2002 …..De Neef is zonder overdrijven zowel in de kortste als in de langste dichtvorm een meester. Hij is nog altijd de schrijver van het mooiste vijfwoordige gedicht uit de Nederlandse literatuur. Uit de bundel De halsband van de duif : ‘Ik/min jou/is niets’ Met de lange cycli uit Het boek van de roos en het zout heeft hij eindelijk de vorm gevonden waar zijn gedichten met hun dwingende retoriek als altijd naar op weg waren. (…) Elk werk van De Neef opent niet alleen wegen naar dichters maar ook naar de jazzmuziek en de beeldende kunst. Ook die zijn in Het boek van de roos en het zout weer expliciet aanwezig, respectievelijk met een motto van Charles Mingus en in een cyclus voor de Antwerpse schilder Sam Dillemans. Hans Vandevoorde in Tijd Cultuur, 9 oktober 2002

Uit *shortlist voor de VSB poëzieprijs*

…..Levensdrift en vergankelijkheid bepalen de gedichten in Het boek van de roos en het zout (Poëziecentrum), misschien wel de beste bundel van Roger M.J. de Neef tot nu toe. De Neef verwerkt die twee symbolen niet alleen op een existentieel niveau, maar ook op dat van de taal: de roos is een leeg symbool geworden dat hij opnieuw kleur geeft, net zoals hij met het zout van de taal onze leeslust op smaak brengt in de langere gedichten Syllabus van de roos’ en Meervoud van het zout. Je kunt alleen maar wensen dat die de papillen van veel lezers raken! Knack 29 januari 2003

Over *Omdat*

De gedichten in zijn nieuwe bundel Omdat zijn existentieel noodzakelijk. Niets meer of minder. En daarom indrukwekkend, want je weet dat De Neef zich naar het dichterlijke zwijgen toeschrijft, maar voorlopig nog heel belangrijke zaken te zeggen heeft. Paul Demets in De Morgen, woensdag 3 maart 2007